In de weerstand zit juist jouw (persoonlijke) groei.

Soms is het juist goed dat het gaat schuren want ja zonder wrijving is er géén glans. In de weerstand die zich de ene keer uit in zwijgen, erover heen praten zodat je niet hoeft te voelen of in boosheid waarin je vecht tegen de opkomende tranen. Iedereen gaat anders om met moeilijk te accepteren stukken van jezelf. En als je daar durft te zijn dan kom je weer een stukje verder in jouw groeiproces.

Het lijkt wel of het een beetje pijn moet doen om je door het onverwerkte stuk heen te worstelen. En dat kost veel mensen heel veel energie of ze vinden het zo eng dat ze er helemaal niet mee willen dealen.

Je moet echt zelf door dat pijnpunt heen, een ander kan het niet voor jou doen.

Ik merk het vaak op als cliënten tijdens de Ademoefening oppervlakkig blijven ademen, hoog in het borstgebied terwijl ik ze vraag juist te zakken met hun ademhaling naar hun buikgebied. Ze beginnen veelvuldig te geeuwen of te praten in plaats van te gaan ervaren wat er gebeurd. Of geven aan dat ze niet naar hun buik willen ademen omdat het niet fijn aanvoelt. Als ze blijven praten dan kunnen ze veilig in hun hoofd blijven zitten en de controle houden en zo wanen ze zich veilig. Ook als ik ga pulsen krijg ik vaker eenzelfde reactie. Tuurlijk is het soms doodeng om je over te geven aan jouw gevoel want soms weet je niet wat er wordt aangeraakt als je zo diep gaat ademen. Gewoon de spieren blijven masseren is veiliger want dan blijft het lekker fysiek.

Als therapeut doe ik dan een stapje terug in zo'n geval want ik kan het proces toch niet versnellen. Soms is een cliënt gewoon nog niet zo ver en dat geeft ook niet. Alles komt op zijn eigen tijd. Ik kies er dan voor om dichtbij mijn cliënt te blijven en veiligheid te creëren. Het kan best een tijdje duren voordat we weer een stap verder gaan in het proces. Ik kan het als therapeut niet voor je fixen zeg ik altijd, dat moet je echt zelf doen.

Wel kan ik je blijven steunen, begrip tonen en luisteren naar jouw verhaal en waarom je het moeilijk vindt om dieper te voelen. Zo hoor ik waar hun knelpunt zit en wat ze op dat moment nodig hebben om weer te vertrouwen dat het echt wel goed komt.

In het Nagesprek dat we altijd hebben aan het einde van een sessie kom ik er vaak nog even op terug om uit te leggen waarom dingen zo gaan zoals ze gaan. Ik moedig de bewustwording aan want je wilt immers van de oorzaak van jouw klacht af en dat vraagt van jou dat er iets anders mag in hoe je iets doet. Want als jij niets verandert dan blijft de klacht of het ongemak gewoon bestaan. Je moet de stappen zelf wel zelf nemen maar ik blijf bij je om jou te ondersteunen en zo hoef je het niet helemaal alleen te doen maar loop ik met je op.

Als ik terug denk aan mijn studietijd op HOLOS dan vertel ik vaak over mijn eigen weerstand die ik in die tijd voelde als er aan ons werd gevraagd door de docent of we wat wilden vertellen hoe we er op dat moment bij zaten. Ik ergerde mij aan de medestudenten die met gevoel voor drama in geuren en kleuren hun verhaal deden wat er allemaal speelde. Ze namen in mijn beleving heel veel ruimte in en de tranen die altijd over hun wangen biggelden daar kon ik helemaal niets mee. Op zo'n moment trok ik mij steeds verder terug in mijzelf, zat onbeweeglijk en was muisstil. 

De aandacht die deze studenten trokken met hun verhaal stond loodrecht tegenover mijn gevoel. Ik vond het moeilijk om over mijn gevoelens te praten, een soort schaamte en als alle ogen op mij gericht waren dan voelde ik mij ineenkrimpen. Ruimte innemen vond ik moeilijk, ik luisterde liever en bevroor soms in mijn lijf als het te spannend werd.

Later in de opleiding leerde ik waarom ik zo met mijn gevoelens omging en leerde steeds beter om juist wel te praten. Waar ik mij eerst kwetsbaar en onveilig voelde en het liefst er dan tussenuit wilde piepen zodat niemand mijn verdriet zou opmerken, ging het toch veranderen. Nog wat later leerde ik dat ik niet alleen ervoor stond maar steun kreeg en begrip voor mijn verhaal en dat gaf een enorme opluchting. Een soort van stembevrijding en meteen ging mijn ademhaling makkelijker. Sindsdien kom ik meer voor mijzelf op en laat ik mijn stem horen. De ademhaling, als deze in mijn buik zit, laat mij rustiger worden en dan kan ik makkelijker de rust in mijzelf bewaren ook als ik moeilijke gesprekken voer. Een verademing moet ik zeggen. Ik durf te vertrouwen op mijzelf en dat voelt heel goed en gun ik mijn clienten ook!